Hoe komen onze cliënten toch aan die mooie coupe?

dinsdag, 28 augustus 2018

Dat gebeurt uiteraard niet vanzelf. Maar wie helpt daar dan aan mee? Maak eens goed kennis met Harrie Heier, kapper van cliënten van de Amarant Groep. Al ruim tien jaar knipt de 53-jarige Tilburger op dinsdagmiddag, woensdagochtend en in de avonden de kapsels van onze cliënten. De andere dagen staat hij in zijn zaak aan de Veldhovenring in Tilburg, die hij al 23 jaar runt met zijn vrouw.

Geen ervaring
Al 37 jaar in het kappersvak, maar tot tien jaar geleden had Harrie geen enkele ervaring met de gehandicaptenzorg. Hoe hij hier dan toch terecht is gekomen? “Voor onze salon namen we nieuw personeel aan. Eén kapster kwam van Amarant en knipte daar de cliënten. Dat heb ik toen van haar overgenomen, omdat het anders niet meer gebeurde en mij leek het wel een uitdaging. Een soort werkplekruil, zo kun je het bijna zien eigenlijk. Al ben ik natuurlijk ook gewoon in de salon blijven knippen en ben ik dit erbij gaan doen.”

Dankbaarheid
Over het antwoord op de vraag wat Harrie het leukste vindt aan zijn taak bij Amarant, hoeft hij niet lang na te denken: “Dankbaarheid. Dat krijg je er vaak voor terug. Op allerlei verschillende manieren. Zo heb ik wel eens een tekening gekregen van een volwassen cliënt. Dan smelt je toch wel even, hoor.”

Niet bang zijn
Je zou het misschien denken, maar goed kunnen knippen en sociaal aangelegd zijn, zijn niet de enige vereisten voor deze job. Niet bang zijn is ook erg belangrijk: “Zo nu en dan escaleert er namelijk wel eens een situatie. Een cliënt moet dan bijvoorbeeld door vijf mensen tot bedaren worden gebracht. Als hij of zij weer rustig is, ga je door waar je bent gebleven. Die knipbeurt moet toch echt gewoon gebeuren.”

Nog net niet op handen gedragen
Harrie’s baan bij Amarant is daarom soms wel wat in strijd met waar een kapper normaliter voor staat; klanten in de watten leggen, het hen helemaal naar de zin maken. “Dat lukt bij cliënten niet altijd. Je moet wel eens zeggen: "En nu zit je stil!" of je moppert wel eens op ze. Dat is niet altijd even leuk.” Maar, zegt Harrie, de dankbaarheid die hij er voor terug krijgt, maakt een hoop goed. “Bij sommige woongroepen horen ze mijn auto aankomen en staan ze buiten al op me te wachten. Dan word ik nog net niet op handen naar binnen gedragen. Zo kan ik dit nog jaren blijven doen.” 

Harrie Heier kapper 2

Volg ons op social media

youtube icon  facebook icon  twitter icon  linkedin icon